فارکس

راهنماهای فارکس مکانیزم‌هایی را پوشش می‌دهند که تعیین می‌کنند یک معامله چقدر هزینه دارد و وقتی خراب شد چه چیزی از شما محافظت می‌کند: اهرم و مارجین، سقف‌هایی که هر نهاد ناظر برای مشتری خرد تعیین می‌کند، اسپرد و کمیسیون، تفاوت مدل‌های اجرا، حساب‌های بدون سوآپ، و حفاظت در برابر مانده منفی.

یک رشته در همهٔ آن‌ها مشترک است. عددی که بروکر تبلیغ می‌کند به‌ندرت عددی است که به شما می‌رسد: اهرم ارائه‌شده به این بستگی دارد که کدام شرکت حقوقی حسابتان را باز می‌کند، اسپرد میانگین تبلیغ‌شده میانگین کل جلسه است از جمله ساعات پرنقدینگی، و کمیسیون تا وقتی به پیپ تبدیل نشود با اسپرد قابل‌مقایسه نیست. هر راهنما این حساب را یک بار انجام می‌دهد تا بعد بتوانید روی جفت‌های خودتان تکرارش کنید.

این‌ها با بررسی‌های بروکر جفت می‌شوند، که مجوز، شرکت و هزینه‌های واقعی هر نوع حساب را ثبت می‌کنند، و با جدول‌های مقایسه که دو بروکر را بر اساس واقعیت‌هایی که فرق دارند کنار هم می‌گذارند.

گران‌ترین عادت در فارکس خرد این است که حجم پوزیشن را از مارجین در دسترس تعیین کنند نه از ریسکی که پذیرفته‌اند، و به همین دلیل راهنماها مدام به همان ترتیب برمی‌گردند: اول بیشترین زیان هر معامله را تعیین کنید، حد ضرر را جایی بگذارید که ایده باطل می‌شود، و بگذارید حجم لات از دل حساب بیرون بیاید. ماشین‌حساب حجم پوزیشن و مارجین هر دو بخش را انجام می‌دهند اگر نخواهید دستی حساب کنید.

چیزی که این راهنماها عمداً کنار می‌گذارند استراتژی است. اینجا سیگنال ورود، تنظیمات اندیکاتور یا ادعایی دربارهٔ اینکه یک جفت‌ارز کجا می‌رود پیدا نمی‌کنید، چون هیچ‌کدام قابل راستی‌آزمایی نیستند و همه‌شان زود کهنه می‌شوند. آنچه قابل راستی‌آزمایی است — یک مجوز، یک سقف، یک هزینه، یک قاعده — همان چیزی است که نوشته می‌شود.